30 jaar bodemsanering in Nederland
Het is 15 september 1979. In de Jan Ligthartstraat in Lekkerkerk breekt een hoofdleiding. Bij het herstellen van deze leiding wordt ontdekt dat deze is aangetast door oplosmiddelen, die zijn vrijgekomen bij het storten van chemisch afval.

In de periode voorafgaand aan deze ontdekking wordt er in Nederland veel gebouwd. In Lekkerkerk werd het sloop- en bouwafval gebruikt om sloten te dempen. Het oplossen van dit probleem werd de eerste, en voor lange tijd grootste, saneringsactie door ontgraven in Nederland. Bij het saneren van de sterk vervuilde grond werd ook een andere schokkende vondst gedaan; 1600 vaten chemisch afval lagen als een tijdbom onder de grond.

‘Lekkerkerk’ was de directe aanleiding voor de Interimwet Bodemsanering. De nu welbekende A-, B- en C-waarden voor het vaststellen van de saneringsplicht bij bodemverontreiniging zijn hieruit voortgevloeid.

Kort na de vondst in Lekkerkerk werden in de omgeving meer gevallen ontdekt
van het bouwrijpmaken van terreinen met chemisch afval. De zellingwijk in Gouderak is hier een voorbeeld van. In 1986 werden de huizen in deze op vervuilde grond gebouwde wijk gesloopt. Pas in 2008-2009 werd de eigenlijke sanering uitgevoerd door het afgraven van 300.000 ton aan grond en afval.

Zijn Lekkerkerk en Gouderak de eerste en laatste ontgraving op deze schaal? Als het aan BioSoil ligt wel. In de afgelopen dertig jaar bodemreiniging heeft BioSoil met intensieve eigen research & development een belangrijke bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van biologische in-situ sanering.

Wij durven te stellen dat alles wat mobiel is, ook afbreekbaar is. Het huidige overheidsbeleid is gericht op het wegnemen van risico’s, en dus op het voorkomen van contact met (mobiele) verontreiniging. Hier zien wij onze uitdaging in: tegen de laagst mogelijke kosten, met energiezuinige methoden een maximaal resultaat bereiken.